Kinderen ja/nee

Vroeg je mij toen ik een jaar of 8 was of ik later, als ik groot was, moeder wilde worden, dan knikte mijn blonde blije kinderhoofdje enthousiast van ja. Echt wel! Ik kon je ook vertellen wanneer en hoeveel: op mijn 23e word ik voor de eerste keer moeder en ik wil er 5.

10 jaar over tijd

33 ben ik nu. Ik ben dit jaar dus officieel 10 jaar over tijd. Niet getrouwd en geen man te bekennen. Er heeft zich nog geen geschikte vader voor mijn kinderen gemeld. En dat is voor mij toch een voorwaarde. De kinderwens die ik op mijn 8e zo sterk voelde is gedurende de jaren minder geworden, weggeweest, weer sterker geworden en momenteel kan het per dag, nee zelfs per uur, verschillen.

Zou ik wel een goede moeder zijn?

Wil ik wel kinderen? Kan ik dat wel, zou ik wel een goede moeder zijn? Slokken kinderen je leven niet op, raak je niet verstrikt in poepluiers, snotneuzen, gebroken nachten en huilbuien? Kan ik nog wel een leuke baan hebben en wat blijft er over van mijn sociale leven? Kan ik die verantwoordelijkheid, om 18 jaar voor een kind te zorgen, hem te beschermen, hem een fijne jeugd en goede basis te geven, wel aan?

‘Je krijgt er zoveel voor terug’

Vraag je vrouwen wat zij van het moeder-zijn vinden, dan schijnt alles wat ik hierboven noem bijzaak te worden zodra je zelf werkelijk moeder bent. Je krijgt er zoveel voor terug! Of: Een kind is zoveel mooier en groter dan het grootste geluk. De warmte, de liefde, de levenslessen, het onvoorwaardelijke. Niets is meer belangrijk en alles des te meer. Je wordt verrijkt, het is zo mooi! En het allergrootste cliché: een glimlach van je kind maakt het ’t allemaal waard.

Hoe zien vriendinnen dat?

De vrouwen om mij heen staan heel verschillend in de kinderwens. Zo noemt vriendin A het krijgen van haar eerste kind een life changing gebeurtenis en ze kan niet wachten tot ze voor de tweede keer moeder wordt. Vriendin B weet zeker dat ze geen kinderwens heeft en leeft haar leven zoals zij dit wil. Vriendin C voelt haar biologische klok tikken en ligt er geregeld wakker van. Vriendin D als laatste wil heel graag moeder worden maar gelooft dat dat gebeurt als het zo moet zijn en berust daarin.

Antwoord nog niet gevonden

Een kinderwens kun je niet dwingen, dat is mij wel duidelijk. Een antwoord op mijn vraag of ik wel of geen kinderen wil, heb ik nog niet. Ik stuiter voorlopig van ja naar nee en heel veel daar tussenin.

Wel of geen kinderwens

Ik wil een poes

In de lente van dit jaar verbrak ik mijn relatie, ook zo’n dertigers ding ;-). Daar zat ik dan, na 2 jaar, ineens weer alleen. Alleen wakker worden, alleen eten, alleen op de bank tv kijken en alleen gaan slapen.

Naar het asiel

Omdat dit alleen zijn mij best tegenviel – en er in geen velden of wegen een nieuwe man te bekennen was – besloot ik naar het asiel te gaan om een poes uit te zoeken. Voor de gezelligheid en om voor te zorgen. Het is toch fijn als iemand, al is het een dier, je nodig heeft. Niet zo’n jonkie die overal poept en piest en in de gordijnen hangt, maar een wat oudere, die misschien niet zo snel gekozen wordt. Ik wilde een knuffelkat.

Zodra ik in het hok stond kwam Missy, want zo heet ze, naar me toe en begon me kopjes te geven. Ze was zo lief en schattig en zacht <3 Ik was verkocht!

Mijn lieve Missy

Mijn eerste poes, ze is zo leuk. Met haar korte kwispelende staartje, die bij een infectie half werd afgezet. Zodra ze de sleutel in het slot hoort gaan staat ze me bij de voordeur op te wachten. Ze ligt het liefst de hele avond op mijn schoot en neemt stiekem een slokje water uit mijn glas. Wilde ik haar in eerste instantie niet op de bank, tafel en in de slaapkamer; Missy heeft inmiddels vrij spel. Ze slaapt sinds kort zelfs bij mij op mijn extra grote hoofdkussen. Daar is plaats genoeg voor ons allebei.

Ik kan haar niet meer wegdenken. Zij gaat waar ik ga. Sta ik op, dan staat zij op. Ben ik op de badkamer of het toilet, dan respecteert ze mijn privacy en wacht ze rustig op de gang. Zodra ik klaar ben huppelt ze weer vrolijk achter mij aan.

Mijn Missy, mijn BFF, ik hoop dat ze nog een tijdje meegaat, ze is immers al 10.

Aah, lieve Missy

O nee, een buikje!

Sinds mijn dertigste verandert mijn lichaam, beetje bij beetje, heel geleidelijk. Het zijn geen ontzettend wereldschokkende en onacceptabele veranderingen, dat valt – vooralsnog – mee, maar van die kleine dingen waarvan je denkt: Hee, dat had ik eerst niet.

5 kilo aangekomen

Zo ben ik aangekomen. Toch zeker 5 kilo. Nu was ik vroeger altijd te dun, wat en hoeveel ik ook at; ik kwam geen grammetje aan. Dus die 5 kilo? Best welkom. Het mag van mij bijna overal gaan zitten: billen, borsten, bovenbenen: I looove vrouwelijke vormen. Maar nee, mijn lijf vond het nodig die kilo’s op mijn buik te plakken. Seriously? Mijn buik is de enige plek op mijn vrouwenlijf die ik graag plat zou hebben! Hoge broeken, strakke shirtjes of aangesloten jurkjes? Voor mij sinds begin dit jaar een absolute nog-go!

Dit plak-de-kilo’s-maar-op-mijn-buik-fenomeen hoort blijkbaar bij het dertiger zijn. Net als het krijgen van grijze haren op je hoofd, zwarte haartjes op alle mogelijke plekken behalve je hoofd(huid) en je benen niet meer lenig in je nek kunnen leggen.

Mijn haar verf ik al jaren blond, dus het grijze-haren-probleem heb ik keurig de nek omgedraaid. Voor de zwarte haartjes heb ik een super pincet aangeschaft en die benen, tja die zijn eigenlijk nog nooit in de buurt van mijn nek gekomen.

De oplossing: bootcampen

Begin van de zomer had ik samen met vriendinnen – die ook tegen de bikini-tijd aan zaten te hikken – de oplossing bedacht: we gaan sporten. En niet in een muffe sportschool, maar heerlijk in de vrije natuur. De oplossing: bootcampen. Hier in Arnhem, in Park Sonsbeek, waar het gras groen is en de lucht vol zuurstof zit. De eerste maand was heerlijk, zelfs de spierpijn was fijn! Zomerzonnetje, gezelligheid en ja, ik moet toegeven, mijn conditie ging al iets vooruit.

Tot die ene megahete zaterdagochtend. In verband met de hitte van die dag werd de les een uurtje vervroegd naar half 9 ’s ochtends. En ik stond er, fris en fruitig, met al mijn enthousiasme. Wat nou warmte, ik ga er vol tegenaan! Helaas, het liep iets anders: ik eindigde met een gescheurde pees en een zware kneuzing op de eerste hulp. Was ik nou maar niet gegaan! Gips, operatie, spalken en fysiotherapie volgden. Ruim twee maanden was ik, qua sport, uit de running. Wat baalde ik!

Voorlopig nog geen bikini-tijd

unnamed-1

Nu ik weer kan sporten is de zomer, en het strandseizoen, voorbij. Het is vroeg donker, binnen is het warm en fijn. Buiten is het fris, het regent en het gras is nat. Dat maakt dat bootcampen in de vrije natuur toch een stuk minder aantrekkelijk. En dus gaat mijn sportfrequentie steeds verder omlaag. Aan het wegkrijgen van dat buikje wordt nauwelijks meer gewerkt. Maar de heerlijke herfst- en wintervesten verhullen de ongewenste vetjes aardig. Tegen de tijd dat het bikiniseizoen weer enigszins in zicht komt ga ik er weer tegenaan, dat beloof ik.

Het werkroer om

Rond de dertig is het constant spitsuur in je hoofd. Naast relatie en kinderwens speelt ook werk bij mij een grote rol. Typische dertigers vragen als Is dit wel de baan die ik wil? Moet ik geen kinderen in Afrika gaan helpen? Zit ik hier wel op mijn plek? doemen sinds mijn dertigste geregeld in mijn hoofd op.

Past deze baan wel bij mij?

Na de middelbare school wist ik niet goed wat ik wilde. Ik heb toen gekozen voor de opleiding Facility Management, die was ‘lekker breed’. Achteraf bleek ik hier toch niet echt warm van te worden en ben ik de communicatie ingerold. Hier kon ik meer van mijzelf in kwijt. Maar gedurende de jaren veranderde de inhoud van de functie en sloot deze steeds minder aan bij wat ik leuk vond. Daarnaast kreeg ik steeds meer het gevoel dat het bedrijf niet bij mij paste. Of ik niet bij het bedrijf? ;-) Ik werd er niet gelukkig van.

Na een tijd wikken en wegen heb ik de knoop doorgehakt en ben ik, in goed overleg, weggegaan. De beste beslissing ever! Ik koos voor mijzelf en heb er geen seconde spijt van gehad.

Zoekende, maar naar wat?

Het niet weten wat ik wilde en de grote hoeveelheid sollicitanten – ik kreeg afwijzingen met het bericht dat er meer dan 200 en zelfs meer dan 600 mensen op een vacature hadden gereageerd – maakten het zoeken naar en het vinden van nieuw werk lastig. Toch heb ik de laatste anderhalf jaar niet stilgezeten.

Zo heb ik een organisatie voor kinderfeestjes opgezet. Themafeestjes bedenken, ruimte inrichten, de hele communicatie op touw zetten; superleuk! Daarna heb ik mijn huis verhuurd via AirBnB. Ik heb mensen uit allerlei landen en plaatsen ontmoet, heb ervoor gezorgd dat zij zich thuis voelden in mijn huis en heb heel veel dankbaarheid ervaren. Ook iets wat ik voor geen goud had willen missen!

Een paar maanden geleden zijn de alarmbellen gaan rinkelen en is de knop volledig omgegaan: ik moet nog tot mijn 70e werken en daar is meer voor nodig, IK heb meer nodig. Ik ben er klaar voor, dit is het moment! Ik wil nieuwe dingen leren, mijzelf uitdagen, plezier hebben in mijn werk, iets bereiken, ervoor gaan! Ik ben op zoek gegaan naar een loopbaancoach die mij kon helpen met vragen als: Wat wil ik nou eigenlijk, wat vind ik leuk en waar ben ik goed in?

Doel gevonden!

Al snel vond ik haar: een super enthousiaste coach die tussen de regels door las, mijn lichaamstaal snapte en er samen met mij vol voor ging. In september hadden we het plaatje compleet:

  • Mijn doel
    Werken op een redactie van een magazine of vrouwenblad.
  • Wat heb ik daarvoor nodig?
    Opleiding schriftelijke communicatie en redactie; ik heb mij meteen ingeschreven.
  • Wat kan ik nu al doen?
  • Blog opzetten; je ziet hier het resultaat!
    Vrijwilligerswerk zoeken; wordt aan gewerkt.

Alles komt ineens bij elkaar! De positieve punten uit mijn vorige banen, mijn liefde voor tekst, de wens om nieuwe dingen te leren en het opzetten van een blog, wat al een tijdje in mijn hoofd rondspookte. En dat allemaal dankzij de dertigers crisis! I like!

***Wordt vervolgd***

Over mij

Wat leuk dat je mijn blog bekijkt!

Mijn naam is Mieneke en ik ben een enthousiaste dertiger met een flinke dosis humor en positiviteit. Ik schrijf graag, ben gek op rommelmarkten en kan met vriendinnen uren kletsen en lachen over alle zin en onzin in onze levens. En crunchy melkchocolade is mijn favoriet :-)

Mijn dertigerscrisis

De dertigerscrisis. Ik zit erin. En goed ook. Het ‘is dit alles-gevoel’ is geregeld aanwezig. Alles moet anders, en wel graag meteen.

Toch zie ik het dertigersdilemma, de dertigersdip of quarterlifecrisis vooral als iets positiefs. Nieuwe uitdagingen, nieuwe mogelijkheden; alles ligt open! Bloggen stond al een tijdje op mijn lijstje en in september 2015 kwamen het onderwerp en het bloggen bij elkaar. Ik kon beginnen :-)

In deze blog wil ik mijn ervaringen en gedachtes met jullie delen en ik ben natuurlijk ook razend benieuwd naar die van jullie! Ik schrijf over hoe ik met de vele twijfels en keuzes – die deze fase met zich meebrengt – omga en hoe ik er een positieve draai aan geef. Daarnaast onderzoek ik het hoe en wat achter de dertigerscrisis en laat ik ook andere dertigers aan het woord.

Persoonlijke en algemene posts

Op deze site vind je persoonlijke en algemene posts. De persoonlijke posts gaan over typische dertigers zaken waar ik mee te maken heb, zoals geluk, relatieblog-327073_640, baan en kinderen (help!). De algemene posts gaan over achtergrondinformatie en de – meestal luchtiger – dingen die mij daarnaast bezighouden, zoals lijf, vriendschappen en leuke of maffe gebeurtenissen. Ik ben immers meer dan een dertiger in crisis ;-)

Hieronder staan alvast 2 posts. Veel plezier op mijn site!